Kawa i czasopisma w Katowicach: relacja ze spotkania „Główna księgowa. Literatura piękna o ekonomii”

IMG_8148a

Związki literatury z ekonomią stały się w ostatnich latach jednym z głównych zagadnień, będących przedmiotem badań humanistów. Kwartalnik „FA-art” (nr 3/2015), który poświęcił cały numer problematyce długu, stał się inspiracją do zainicjowania rozmowy na temat rozumienia wątków ekonomicznych w literaturze pięknej, a także przedyskutowania stosunku studentów i doktorantów do nauki, powodowanego i uzależnionego od ekonomizacji życia.

W czerwcowym spotkaniu (11.06.2016), które odbyło się w księgarni Bookszpan w Katowicach, a więc w miejscu wręcz unaoczniającym relację pieniądza i literatury, wzięli udział Krzysztof Uniłowski (Uniwersytet Śląski, „FA-art”), Magdalena Piekara (Uniwersytet Śląski) oraz Rafał Cekiera (Uniwersytet Śląski). Spotkanie prowadziła Sonia Gwóźdź-Rusinek. 

Pierwszym problemem, który został podjęty przez naszych gości, był sposób rozumienia sytuacji ekonomicznej bohaterów powieści drugiej połowy XIX wieku, który współczesnemu odbiorcy niewiele mówi. Koncentrując się na dorobku pisarskim Bolesława Prusa, Elizy Orzeszkowej czy Emila Zoli, Magdalena Piekara zwróciła uwagę na rangę sytuacji ekonomicznej bohaterów oraz zadała pytanie odnośnie do wiedzy dotyczącej wartości ówczesnych pieniędzy, które to zagadnienia, najczęściej nie podejmowane, pozwalałyby na stworzenie nowej interpretacji znanych utworów.

Krzysztof Uniłowski skoncentrował się na oświetleniu wątków ekonomicznych funkcjonujących we współczesnej literaturze fantastycznej oraz zainicjował rozmowę na temat ekonomii, która, uznawana za oczywistą i nadrzędną, generuje wybory naukowe studentów i doktorantów, wpływa na sposób studiowania i dobór kierunków studiów. Niemalże połowa studentów jest aktywna na rynku pracy, co wpływa na nowe postrzeganie przez nich roli uniwersytetu oraz wyższego wykształcenia.

Rafał Cekiera skupił się na prezentacji rezultatów socjologicznych badań, którym zostali poddani Polacy – młodzi emigranci zarobkowi mieszkający w Anglii. Zapewnienie zaplecza ekonomicznego, które stanowiło nadrzędny motyw wyjazdu z kraju, nie składnia ich do powrotu, staje się jednak psychologicznym uzasadnieniem podjęcia decyzji o pozostaniu zagranicą.

Rozmowy nawiązane z publicznością trwały jeszcze po zakończeniu spotkania – bardzo się cieszymy, że udało nam się sprowokować tak ożywioną dyskusję.

Organizatorzy katowickiej odsłony cyklu „Kawa i Czasopisma” bardzo chcą podziękować księgarni Bookszpan za niezmierne miłe przyjęcie oraz chęć współpracy.

Zachęcamy Państwa do towarzyszenia naszym działaniom w sezonie jesiennym, polecamy Państwa uwadze śledzenie aktywności „Kawy i Czasopism” na stronach internetowych.

Sandra Trela

Fot.: Wojciech Rusinek

IMG_8146aIMG_8162aIMG_8151aIMG_8178a

Reklamy

W stronę sieci. Czasopisma kulturalne a nowe technologie

Serdecznie zapraszamy na ostatnie w tym roku spotkanie z cyklu „Kawa i w-strone-sieciczasopisma”. Rozpoczniemy je od prezentacji czasopisma „Rita Baum”, a następnie przejdziemy do dyskusji na temat możliwości, jakie stwarza Internet przy tworzeniu i wydawaniu czasopism kulturalnych.

Po prezentacji czasopisma spytamy o różnice między wydaniami papierowymi a tymi w sieci. Zastanowimy się, na ile istotne jest obudowywanie inicjatywy wydawniczej wydarzeniami zewnętrznymi, które tworzą kontekst dla funkcjonowania kwartalnika.

W drugiej części spotkania otworzymy dyskusję na temat Internetu jako medium przynoszącego nową jakość w redagowaniu czasopism. Czy uczestnicy – nadawcy i odbiorcy – życia kulturalnego potrafią w pełni wykorzystać możliwości związane z publikacją w sieci? Na ile medium powinno wpływać na kształt publikowanych materiałów i czy adresat pism papierowych i internetowych jest tożsamy? Porozmawiamy o interaktywności wpisanej w projekty sieciowe, np. co daje możliwość komentowania publikowanych treści i kiedy ma ona sens, a także czy zaciera się różnica między nadawcą i odbiorcą, a tradycyjny podział na redakcję i czytelników z czasem przestanie istnieć.

Do rozmowy o szansach dla czasopism kulturalnych, jakie daje funkcjonowanie w sieci zaprosiliśmy Piotra Czerniawskiego, redaktora „Rity Baum”, Olę Wasilewską – graficzkę, redaktorkę wizualną czasopisma „Wakat”, Piotra Puldziana Płucienniczaka z Rozdzielczości Chleba oraz Macieja Jakubowiaka z „Dwutygodnika”.

Spotkanie poprowadzi Sylwia Głuszak.

8 grudnia (wtorek)
godz. 18.30 – spotkanie z „Ritą Baum”
godz. 19.00 – dyskusja „W stronę sieci”

Biblioteka Publiczna m.st. Warszawy, Koszykowa 26/28

Organizator Fundacja Otwarty Kod Kultury
Projekt współfinansuje m.st. Warszawa – Dzielnica Śródmieście

Zapraszamy!

Czasopisma kulturalne jako medium studenckie – 18 listopada, godz. 18.30

Serdecznie zapraszamy na kolejne spotkanie z cyklu „Kawa i czasopisma”, podczas którego gna blogaościć będziemy redakcją pisma „Jednorożec”, a w gronie przedstawicieli/ek mediów studenckich dyskutować o tym, jak w kontekście tychże mediów rozpatrywać czasopisma kulturalne.

„Jednorożec” to nowe czasopismo, które powstało z inicjatywy studentów Uniwersytetu Warszawskiego. Pomysłodawców i zarazem redaktorów naczelnych – Martę Marciniak i Michała Stefaniaka, spytamy o genezę projektu, współpracę ze studentami, ambicje artystyczne i wydawnicze „Jednorożca”, a także o to, jak im idzie dialog z innymi czasopismami – i do kogo im najbliżej? Kto zabiega o publikację w „Jednorożcu”, jakie echa aktywności pisma docierają do redakcji? Jako że pismo współpracuje „z malarzami, grafikami, fotografami, rzeźbiarzami, poetami, dramaturgami, prozaikami, felietonistami, muzykologami”, namówimy redaktorów do prezentacji łamów od strony wizualnej/ graficznej.

Drugą część spotkania wypełni debata, w której wezmą udział przedstawiciele redakcji „Niewinnych Czarodziejów” (portalu studencko-doktoranckiego „na licencji koła naukowego przy Wydziale Polonistyki UW”) – Łukasz Żurek i Justyna Kot, dwumiesięcznika studentów UW „UW/AŻAJ” – Piotr Sarmini i Adam Wierzbicki, magazynu studenckiego Instytutu Dziennikarstwa UW „PDF” – Karolina Mierzyńska, Radia UKSW – Anna Bujno (z działu kultura) oraz Radia Kampus – Katarzyna Rodek. Z zaproszonymi gośćmi porozmawiamy o tym, jak postrzegają współpracę między czasopismami kulturalnymi a mediami studenckimi o różnym profilu, na ile i w jakim zakresie dochodzi do współpracy. Zadamy pytanie o to, jakimi czasopismami – literackimi, artystycznymi, a może bardziej społeczno-kulturalnymi lub społeczno-politycznymi interesują się studenci? Czy kreowanie audycji radiowych, odsłon portalu, debat literackich i kulturalnych na uczelni sprzyja zainteresowaniu obiegiem czasopiśmienniczym? Na ile i w jakim sensie media studenckie o szerokich kompetencjach i zasięgu skłonne byłyby wesprzeć wyspecjalizowane czasopisma w formie medialnego wzmacniania ich przekazu? Spotkanie poprowadzi Eliza Kącka.

——————

18 listopada (środa), Miejska Biblioteka Publiczna (ul. Koszykowa 26/28)

spotkanie z redakcją czasopisma „Jednorożec”– godz. 18.30

debata: Czasopisma kulturalne jako medium studenckie – 18.50

——————

,,Jednorożec” to inicjatywa studentów Uniwersytetu Warszawskiego, Marty Marciniak i Michała Stefaniaka. Powstała ona w odpowiedzi na potrzeby młodych artystów. Chcemy stworzyć im przestrzeń do wymiany myśli z innymi twórcami, ale też z odbiorcami sztuki i jej patronami oraz ułatwić młodej artystycznej pepinierze zaistnienie w polskim środowisku artystycznym. (…) Czasopismo można znaleźć w wersji drukowanej na wybranych warszawskich uczelniach oraz w Bibliotece Uniwersytetu Warszawskiego, jest też dostępne online.

(ze strony pisma http://jednorozec.uw.edu.pl/onas/)

——————

Organizator Fundacja Otwarty Kod Kultury

Projekt współfinansuje m.st. Warszawa – Dzielnica Śródmieście

Jak i kogo leczyć z nieczytania, czyli czy da się wypromować czytelnictwo?

Mamy przyjemność zaprosić na kolejne z cyklu spotkanie, które odbędzie się 6 października o 18.30 w kawiarni&księgarni Tarabuk. Tym razem naszym gościem będzie redakcja kwartalnika „Kultura Współczesna”.

Rozmowę rozpoczniemy od pytań o profil czasopisma, strategię wydawniczą redakcji, najbliższe plany i perspektywy rozwoju. O czasopiśmie opowie sekretarz redakcji – Bartosz Raducha, którego spytamy m.in. o to, w jakim sensie i na ile sama „Kultura Współczesna” ma się za czasopismo akademickie, a w jakim pozostaje pismem i medium kulturalnym? Na ile nastawiona jest na wewnątrz- i międzyśrodowiskowy dialog?

Od pytań o profil pisma przejdziemy do rozmowy o niedawno wydanym numerze: „Od animacji lektury do animacji kultury”. Artykuły w nim zawarte prowokują do namysłu nie tylko nad relacją między tytułowymi ścieżkami animacji, ale też nad stanem czytelnictwa w Polsce. O czytaniu i animacji lektury będziemy dyskutować z redaktorem i autorkami numeru. Zastanowimy się nad możliwymi strategiami wspomagania rozwoju czytelnictwa i spytamy o sensowność/skuteczność medialnych kampanii propagujących czytanie. Spytamy, jak rozumieć animowanie lektury, kto i jak może się w nie praktycznie angażować. Nasze rozważania oprzemy także o zawartość pierwszego numer wrocławskiego pisma „Przerzutnia”, jako że tematyka tego inicjalnego numeru koresponduje z dyskutowanym problemem.

W spotkaniu wezmą udział przedstawiciele redakcji „Kultury Współczesnej” (z sekretarzem – Bartoszem Raduchą), a w roli dyskutantów w drugiej części – naukowcy i pracownicy Biblioteki Narodowej: dr Roman Chymkowski – redaktor numeru oraz autorki tekstów – dr Weronika Parfianowicz-Vertun i Joanna Cieloch-Niewiadomska. Spotkanie poprowadzi Eliza Kącka.

                                                 

Kwartalnik „Kultura Współczesna. Teorie. Interpretacje. Praktyka” wydawany jest nieprzerwanie od 1993 roku – najpierw przez Instytut Kultury, a od 2003 roku przez Narodowe Centrum Kultury. (…) Pismo, zachowując status kwartalnika naukowego o wyraźnym kulturoznawczym rodowodzie, wpisującego się w najbardziej aktualne debaty poświęcone kulturze, naukom o kulturze, jak również zjawiskom okołokulturowym, jest otwarte na inne środowiska kulturo- i opiniotwórcze w kraju i za granicą, pragnie być forum wymiany myśli i dyskusji wykraczających poza Akademię.


Organizator Fundacja Otwarty Kod Kultury.
Projekt współfinansuje m.st. Warszawa – Dzielnica Śródmieście

Siła relacji kobiet – ambiwalentna, alternatywna, afirmatywna

Zapraszamy na majowe spotkanie z cyklu „Kawa i czasopisma”, które będzie się składać z trzech płynnie w siebie przechodzących rozmów. 11 maja w warszawskiej Feminotece( ul. Mokotowska 29A, wejście od ul. Marszałkowskiej 34/50 do samego końca w podwórzu) porozmawiamy z redakcją czasopisma „Wakat/Notoria”. Rozpoczynamy o godzinie 18:30.

Spotkanie rozpoczniemy od prezentacji „Wakatu/Notorii” i najnowszego numeru z udziałem redakcji: Natalii Malek, Oli Wasilewskiej i Michała Czai, których zagadniemy o linię programową pisma: jakie teksty literackie, krytyczne publikuje – i jakie chciałaby publikować? Jak w przypadku artystycznie zorientowanego czasopisma udaje się godzenie wrażliwości literackiej i społecznej? Jakie środowisko reprezentuje „Wakat”?

 Od pytań o profil czasopisma przejdziemy do rozmowy o numerze poświęconym siostrzeństwu i ogólnie wspólnotowości. Posłuchamy Joanny Mueller – redaktorki prowadzącej numer „To nie tak jak myślisz, siostro”, która opowie nam, jak doświadczenia z prowadzonego od kilku lat w Staromiejskim Domu Kultury seminarium „Wspólny pokój” odbijają się w projekcie najnowszego „Wakatu”. Skąd pomysł na taki zestaw tekstów i jaka jest jego architektonika?

Wakat_spotkanie_dyskusja_11-05-2015_net
 O 19:15 rozpocznie się dyskusja nt.: Siła relacji kobiet – ambiwalentna, alternatywna, afirmatywna z udziałem przedstawicielek redakcji „Wakatu/Notorii” – Beaty Guli i Joanny Mueller, a także dyskutantek Zofii Nawrockiej (aktywistki, socjolożki, działaczki Grupy Nieformalnej Ulica Siostrzana) i Moniki Świerkosz (doktor nauk humanistycznych, autorki książki W przestrzeniach tradycji. Proza Izabeli Filipiak i Olgi Tokarczuk w sporach o literaturę, kanon i feminizm). Spotkanie poprowadzi Eliza Kącka (literaturoznawczyni).

Podczas dyskusji porozmawiamy o tym, czym jest siostrzeństwo w przestrzeni między praktyką a teorią/literaturą. Przyjrzymy się krytycznie dotychczasowym modelom feminizmu i problemowi autonarracji kobiet. Spytamy o relacje między kobietami: czy faktycznie wszystkie kobiety odnajdują się w nich na równych prawach? Czy „wspólny pokój” jest naprawdę wspólny? Zastanowimy się nad praktyczną i teoretyczną stroną tych zagadnień.

„Wakat/Notoria” – kwartalnik zorientowany literacko, wydawany od 2006 roku przez Staromiejski Dom Kultury w Warszawie, poświęcony głównie twórczości młodych roczników, prezentujący jednak również zjawiska z zakresu innych niż literatura dyscyplin artystycznych oraz dziedzin wiedzy. W najnowszej (głównie polskiej) literaturze poszukuje konceptualizacji nowych przestrzeni egzystencjalnych, refleksji o charakterze wspólnotowym, alternatywnych propozycji konstruowania rzeczywistości i przekraczania kulturowego status quo, reprezentując podejście socjologiczne i antropologiczne w krytyce literatury. Ważną kategorię dla redaktorów stanowi zagadnienie utopii jako możliwości projektowania i urzeczywistniania poprzez literaturę innych niż dominujące więzi społecznych, zasad komunikacji, opisów świata. Do 2014 roku pismo ukazywało się również w formie drukowanej, dziś jest dostępne wyłącznie w internecie na stronie: http://sdk.pl/wakat/.

Organizator: Fundacja Otwarty Kod Kultury
Projekt współfinansuje m.st. Warszawa – Dzielnica Śródmieście

Adres wydarzenia na FB: https://www.facebook.com/events/807401836019244/

Nowa mapa Polski – poza granice zastanych tożsamości

Serdecznie zapraszamy na kolejne spotkanie z cyklu „Kawa i czasopisma”. Już 28 kwietnia w warszawskim KIKu( ul. Freta 20/24a) porozmawiamy z redakcją pisma „Magazyn Kontakt”. Startujemy o godzinie 18.00.

W ramach naszego spotkania przeprowadzimy dwie rozmowy.
Pierwsza z nich dotyczyć będzie samego pisma i aktualnie konstruowanego nowego numeru. Miszę Tomaszewskiego (redaktor naczelny) spytamy o to, jak redakcja magazynu postrzega swoją rolę w budowaniu środowiska czasopism ideowo wyrazistych, wrażliwych społecznie. Co wyróżnia „Kontakt”, kto go tworzy, z kim (i w jakim) chce pozostawać dialogu?
Od pytań o profil pisma przejdziemy do rozmowy o numerze, nad którym teraz pracuje redakcja. Problemy, wokół których krąży tym razem, prowokują do namysłu nad polską tożsamością (/tożsamościami) i sposobami jej (/ich) definiowania, opisywania.

Drugą część spotkania poświęcimy centralnemu zagadnieniu numeru: „małym obczyznom”, czyli próbom zmiany języka i wymiany mapy historycznych doświadczeń w rozmowie o polskości. Porozmawiamy z Dorotą Borodaj – powołując się na jej tekst o powojennych migracjach i związanym z nimi doświadczeniu nieciągłości, niejasnej tożsamości. Do rozchwiania tożsamości jako zagadnienia, tematu i podskórnego problemu polskiej literatury najnowszej nawiąże w dyskusji nasz gość – Krzysztof Cieślik.

W spotkaniu wezmą udział przedstawiciele redakcji „Kontaktu” (z redaktorem naczelnym – Miszą Tomaszewskim), a w roli zewnętrznego dyskutanta w drugiej części: Krzysztof Cieślik – recenzent, krytyk literacki, współpracownik „Polityki”. Spotkanie poprowadzi (a w drugiej części wystąpi też w roli dyskutantki) Eliza Kącka – literaturoznawczyni.

kawa-i-czasopisma_28-04-2015_Kontakt_afisz

„Kontakt” to papierowy magazyn i internetowy dwutygodnik katolewicy społecznej. Łączymy lewicową wrażliwość na problemy wielowymiarowego ubóstwa i wykluczenia społecznego – w skali zarówno lokalnej, jak i pozaeuropejskiej – z inspiracjami płynącymi z nauki społecznej Kościoła, tradycji chrześcijaństwa ubogiego i zaangażowanego społecznie oraz teologii wyzwolenia (redakcja o sobie). „Kontakt” ukazuje się od 2007 roku, wydawcą jest warszawski Klub Inteligencji Katolickiej.

 Organizator Fundacja Otwarty Kod Kultury

 Projekt współfinansuje m.st. Warszawa – Dzielnica Śródmieście

 Adres wydarzenia na FB: https://www.facebook.com/events/392581737587990/

O „Wyspie” słów kilka

25 marca o godz. 18.30 spotkaliśmy się w księgarni&kawiarni Tarabuk z redakcją czasopisma „Wyspa – Kwartalnik Literacki”. Redaktor naczelny, Piotr Dobrołęcki, przepytywany przez Barbarę Klicką opowiedział zebranym gościom o specyfice pracy redakcji, przedstawił najnowszy numer i swoje opinie na temat tłumaczenia literatury.

Przygoda Piotra Dobrołęckiego z czasopismem trwa już pięć lat i chociaż „Wyspy” nie zakładał, to od początku brał udział w pracach redakcyjnych.  Na pytanie o manifest kwartalnika, redaktor naczelny powiedział, że takiego nie ma, ale na pewno ważne jest przesłanie Marka Ławrynowicza, żeby na stronach „Wyspy” spotykali się ludzie, nawet reprezentujący różne opcje polityczne, którzy dzisiaj nie są w stanie podać sobie ręki, ale spotkać się mogą przez sąsiadujące ze sobą teksty. Jest to rzecz jasna dość trudne, ale zdaniem Piotra Dobrołęckiego do tej pory to się udawało.

Redaktor naczelny utyskiwał, że obecnie zarzucono to, co było największą wartością środowiska czasopism kulturalnych, a mianowicie spotykanie się w redakcji i wymienianie opinii, bo pismo to jest redakcja, a redakcja to jest gadanie. „Wyspa” niestety straciła takie miejsce i na co dzień prace odbywają się wirtualnie. Jeśli zaś chodzi o decyzje, kto będzie opublikowany, to rządzi nimi zasada, że z jednej strony będą to autorzy zdaniem redakcji kwartalnika uznani, których nazwiska już coś znaczą, gdzieś się pojawiły, z pewnym dorobkiem, a z drugiej strony czasopismo chętnie zamieszcza w rubryce nowe nazwiska teksty poetyckie i prozatorskie autorów nieznanych.

Na pytanie o miejsce krytyki na łamach czasopisma Piotr Dobrołęcki powiedział, że od początku szefową działu recenzji jest Magdalena Wojak i radzi sobie w tej roli doskonale. Stworzyła grupę osób, które piszą recenzje i jest to grupa szeroka. W każdym numerze pojawia się kilkanaście tekstów i z radością witane są te, które wychodzą spod ręki utalentowanych osób, bo do napisania obszernego omówienia, na wysokim poziomie, trzeba szczególnych umiejętności.

Częstym pytaniem, jakie pada w redakcji kwartalnika, jest pytanie o czytelnika, dla kogo „Wyspa” się ukazuje. Oczywistością jest to, że są to osoby z bardzo bliskiego, często rodzinnego i przyjacielskiego, kręgu autora. Gdy jego/jej tekst się ukaże, wówczas znajomi chętnie sięgają po taki numer. „Wyspa” także znika z EMPiK-ów (praktycznie nie ma zwrotów) w różnych miastach, zatem są też inni odbiorcy.

 

W drugiej części rozmowy Barbara Klicka przeszła do omówienia najnowszego numeru „Wyspy” i w ramach zagajenia odniosła się do tekstu Karola Maliszewskiego (Od Śliwki do Barona), który został opublikowany w prezentowanym numerze. W szkicu tym Karol Maliszewski podejmował – ostatnio dyskutowaną nawet na łamach dzienników wysokonakładowych, czyli w „Gazecie Wyborczej” – kwestię ważności i kształtu współczesnej poezji, dokonując rozróżnienia na taką, która zwraca rzeczy słowom, i taką, która słowo od rzeczy odwraca. Spór ten jest żywotny już od  wielu lat i Barbarę Klicką ciekawiło, czy i po jakiej stronie kwartalnik w tak zarysowanej opozycji się odnajduje.

Zanim Piotr Dobrołęcki odpowiedział na to pytanie, zauważył, że Karol Maliszewski jest jednym z czterech stałych felietonistów „Wyspy” i co prawda panowie znają się od lat, ale nigdy na oczy się nie widzieli (tak oto odbywa się współpraca między autorami a czasopismem, w sposób wirtualny), ale jako redaktor naczelny daje mu wolną rękę; świętym prawem felietonisty jest pisanie tego, co uważa za stosowne. Przy tej okazji Piotr Dobrołęcki wspomniał dyskusję z Januszem Drzewuckim, który odpowiada za dział poezji w miesięczniku „Twórczość”, czy gdyby ów otrzymał słaby wiersz Miłosza, wydrukowałby go. Była zgoda co do tego, że trzeba drukować, bo to jest wiersz Miłosza.

Powróciwszy do tekstu Karola Maliszewskiego, naczelny „Wyspy” powiedział, że nie chciałby wyrażać swego zdania w tej dyskusji, bo ważniejszy jest głos autorski Maliszewskiego, to, że felietonista zdaje sprawę z aktualnie toczonych sporów kulturowych, literackich. Barbara Klicka postanowiła jednak nie odpuszczać i dopytywała o osobiste zdanie redaktora naczelnego w tej kwestii. Piotr Dobrołęcki indagowany odpowiedział nie wprost – zwrócił uwagę na to, że w tym samym numerze ukazała się rozmowa, którą wespół z Januszem Drzewuckim przeprowadził z Charlsem Simiciem (Prawdziwy poeta nie znosi poezji). W rozmowie tej Simic powiedział, że jest za poezją, która nie jest poetycka, że on sam jest poetą, który jest przeciwny poezji. Pod tymi słowami Piotr Dobrołęcki chętnie by się podpisał.

Prowadząca spotkanie odniosła się też do, jej zdaniem bardzo interesującego i inspirującego, tekstu Leszka Engelkinga pod tytułem To ja – tłumacz! Szkic dotyczy tłumaczenia i jest relacją z lektury książki Jerzego Jarniewicza Gościnność słowa. Leszek Engelking za Jerzym Jarniewiczem dokonuje podziału na tłumaczy, których można nazwać ambasadorami i prawodawcami. Postuluje również wyjście tłumacza z cienia i deklaruje, że stoi po stronie tłumacza, który nie udaje, że jest przezroczysty.

Po tymże szkicu następuje w numerze blok tłumaczeń literatury serbskiej, co sprowokowało Barbarę Klicka do zadania pytania o nastawienie redakcji kwartalnika do tłumaczeń jako takich i czy opublikowane tłumaczenia Danuty Cirlić-Straszyńskiej spełniają owe postulaty. Piotr Dobrołęcki zwrócił uwagę na to, że ogólnym założeniem jest, iż czasopismo poświęcone jest literaturze polskiej, ale wedle redakcyjnego zamysłu czwarty numer w roku zawiera tłumaczenia. Pomieszczone w tym numerze teksty literatury serbskiej wzięły się z kontaktów, jakie redakcja ma z tym obszarem językowym, m.in. za sprawą współpracy z Danutą Cirlić-Straszyńską, Grzegorzem Łatuszyńskim (twórca antologii literatury serbskiej, chorwackiej i czarnogórskiej, jako pierwszy zresztą określił granice literatury czarnogórskiej) i innymi. Redakcja „Wyspy” nie wyobraża sobie literatury bez tłumaczeń i zgadza się z hasłem mającego się niedługo odbyć festiwalu Odnalezione w tłumaczeniu, że dzięki tłumaczom można odkryć wspaniałe rzeczy.

Pod koniec porozmawiano chwilę o suplemencie, który po raz drugi został dodany do czwartego numeru. Suplement to pomysł na to, jak ocalić wszystkie ciekawe teksty, które z braku miejsca na łamach kwartalnika nie mogły się w nim znaleźć. Suplement zawiera przede wszystkim teksty dłuższe, które nie weszły do poszczególnych numerów, bo zaburzyłyby ich równowagę, a tu mogły w pełnej objętości się znaleźć.

Nie obyło się także bez pytania o pieniądze. Pierwszy numer „Wyspy” ukazał się bez dotacji, finansowany przez Bibliotekę Analiz, kolejne wydawane były ze środków MKiDN, Biblioteki Analiz, a w roku 2014 dodatkowo z pieniędzy przyznanych przez Narodowe Centrum Kultury (NCK). Kto będzie finansował tegoroczne numery i co się w nich znajdzie pokaże czas najbliższy.

Dziękujemy za obecność i zapraszamy na kolejne spotkania.

Projekt współfinansuje m.st. Warszawa – Dzielnica Śródmieście