Krytyka Literacka 1/2017

Nowy rodzaj naszych działań na blogu rozpoczynamy od wzmianki o czasopiśmie „Krytyka Literacka”. Podstawowe obszary zainteresowań redakcji pisma oscylują wokół literatury, krytyka literackiej, sztuki, filozofii i tematów społecznych. 

„Krytyka Literacka” od 2009 do 2015 roku ukazywała się co kwartał, od 2015 zaś jako papierowy półrocznik i cyfrowy miesięcznik. Stale pojawiającym się, ciekawym elementem pisma zdają się przekłady literatury powszechnej; tłumaczono autorów pochodzących m.in. z Bangladeszu, Chile, Chin, Danii, Finlandii, Grecji, Hiszpanii, Holandii, Indonezji, Iraku, Iranu, Izraela, Kurdystanu, Litwy, Niemiec, Rosji, Ukrainy, USA, Wielkiej Brytanii, Włoch.

Krytyka Literacka nr 1/2017
Krytyka Literacka nr 1/2017. Materiały prasowe wydawcy

W numerze 1/2017 autorzy opowiedzieli o pewnego rodzaju buncie wobec polityki, zastanych czasów i ustroju, w którym przyszło żyć zwykłym ludziom, artystom, opozycjonistom. Wprowadzeniem do tego zagadnienia stał się fragment „Dzienników 1953 – 1969” Witolda Gombrowicza, w których to autor poddaje krytyce ignorancję, jednostronne spojrzenie na rzeczywistość, spojrzenie wyłaniające się zza polskiej kurtyny. Po przemyśleniach polskiego pisarza-buntownika, drugi wstęp do numeru tworzy znany wiersz XIX-wiecznego poety Michaiła Lermontowa Śmierć poety  (tłum. Anna Bednarczyk), w którym oskarża się politykę rosyjską o śmierć Puszkina. Jest to wiersz bardzo mocny w treści, sugerujący pewne nawiązanie do świata współczesnej poezji, któremu należałoby zadać podobne pytanie:

„Czemu porzucił czas przyjaźni prostodusznej
I wstąpił w tamten świat zawistny i tak duszny,
Że serca gaśnie żar i płomień namiętności?”

Redaktorzy tego numeru, wychodząc od literackich manifestów, zapoznają odbiorców z wierszami poetów współczesnych: Józefa Barana, Diany Kan, Konstantina Nikolskija, Rafała Zięby, Johnmichaela Simona. Teksty tworzą pewną siatkę ideologiczną, w której przeważają motywy buntu przeciw upolitycznieniu literatury, walki o wolność tożsamościową i wolność słowa, chęć zakorzenienia się w świecie. To jakby zapętlenie i powrót do wieku XIX Lermontowa, Goethego i Słowackiego. „Coście zrobili z moją cywilizacją?!” – jak pyta Rafał Zięba.

Numer spodoba się niechybnie tym, którzy poszukują w poezji manifestu i mechanizmów niezgody na zastaną rzeczywistość.

Więcej przeczytacie tutaj.

Małgorzata Wosnitzka

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s