Schulz i Ginczanka

Bruno Schulz i Zuzanna Ginczanka spotykają się na łamach pierwszego tegorocznego (1/2014) numeru „Czasu Kultury„. Schulz to postać – można by rzec – popularna, autor lektur czytanych w szkole, bohater rozlicznych opracowań, omówień i badań. Ginczanka znana jest nielicznym, jej twórczość wciąż czeka na swoich egzegetów.

Zapraszamy na spotkanie z cyklu Kawa i czasopisma, podczas którego porozmawiamy o tym, z jakich jeszcze perspektyw można czytać Schulza i kto się nim zajmuje. Przyjrzymy się także temu, co o Ginczance mówią autorki i autorzy numeru.

Na spotkaniu będzie się można zapoznać z numerem 1/2014 „Czasu Kultury”.

sobota, 7 czerwca, godz. 17.00

klubokawiarnia Nie Zawsze Musi Być Chaos (ul. Marszałkowska 9, wejście od Oleandrów)

 

Czas_Kultury_1_2014

 

Kim jest Bruno Schulz XXI wieku? W „Czasie Kultury” zastanawiamy się, na czym polega fenomen popularności drohobyckiego autora. Jego artystyczna aktualność realizuje się nie tylko w podejmowanych dyskusjach krytyczno-akademickich i niezliczonych tłumaczeniach twórczości Schulza na języki obce, ale także w ciągle odnawianej obecności prozy i samej postaci pisarza w polskiej i zagranicznej kulturze najnowszej. Inspirowane Schulzem obrazy, fotografie, dzieła literackie i filmowe, projekty muzyczne, a nawet gry komputerowe przywracają go w wciąż nowych odsłonach, domagających się kolejnych interpretacji. Autorzy numeru sprawdzają, jak najnowsze dyskursy humanistyczne wpływają na odczytanie twórczości Schulza. Arkadiusz Kalin przygląda się schulzowskiemu życiu po życiu i próbuje odpowiedzieć na pytanie: po co nam schulzologia? Agata Rosochacka stawia prowokującą tezę, że Schulz jest posthumanistą, a Agata Araszkiewicz dokonuje współczesnej reinterpretacji masochizmu Schulzowskiego. Na możliwości cyfrowych adaptacji prozy autora „Sklepów cynamonowych” zwraca uwagę Mariusz Pisarski.

Ponadto w numerze prezentowany jest blok tekstów przypominających postać Zuzanny Ginczanki, o której piszą dla nas: Ireny Gross-Grudzińskiej, Marka Bieńczyka, Allesandra Amenty, a także rozmowy: z Ludwiką Stauber – jedną z ostatnich żyjących osób, które znały Ginczankę – oraz z Tadeuszem Dąbrowskim – redaktorem tomu jej poezji „Wniebowstąpienie ziemi” (2014).

[zródło: czaskultury.pl]

 

 

 

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s